Hoe BORDGENOTEN begon: met één vraag aan de keukentafel

"Papa, kan er vanavond iemand bij ons komen eten?"

Die vraag hoorde ik in het begin bijna elke dag. Mijn relatie was net voorbij, en ineens zaten mijn zoon en ik met z'n tweeën aan een tafel die gemaakt was voor meer. Hij miste het geluid. De drukte, het gelach, de verhalen van iemand anders dan papa.

Ik snapte hem. Ik miste het zelf ook.

Uitnodigen is makkelijk. Elke week niet.

Natuurlijk vroeg ik af en toe vrienden om te komen eten. Maar iedereen heeft zijn eigen agenda, zijn eigen gezin, zijn eigen drukte. Eén keer per maand lukt. Elke week is niet realistisch.

En toen dacht ik: ik ben vast niet de enige. Er zitten in elke straat mensen alleen of met z'n tweeën aan tafel, die best zin hebben in gezelschap. Ouders die ook eens een gesprek willen dat niet over huiswerk gaat. Kinderen die graag met andere kinderen spelen. Mensen die nieuw in de stad zijn en nog niemand kennen.

Rondvragen op het schoolplein

Het idee bleef hangen, maar ik moest mezelf wel even overtuigen om er echt iets mee te doen. Dus begon ik klein: ik vroeg rond op het schoolplein, bij het ophalen.

De reacties verrasten me. Bijna iedereen zei: "Dat zou ik wel willen." Alleenstaande ouders, ja. Maar ook stellen die hun kring wilden vergroten, gezinnen die net verhuisd waren en ouders van een enig kind die meer speelmaatjes zochten.

De behoefte was er. Bij veel meer mensen dan ik dacht.

Maar: vreemden aan je tafel?

De grootste vraag die ik kreeg, was ook de meest terechte. Hoe weet je wie er bij je binnenkomt? Zeker als er kinderen bij zijn.

Daarom is veiligheid bij BORDGENOTEN geen extraatje, maar het fundament:

• Jij kiest wie er aanschuift. Er zijn geen automatische boekingen; een host keurt elke gast zelf goed.
• Reviews van twee kanten. Na elk diner beoordelen host en gasten elkaar.
• Een klein lidmaatschap. Dat houdt toevallige passanten weg en trekt mensen aan die het serieus menen.
• Het adres pas na betaling. Pas als je plek bevestigd is, zie je waar je naartoe gaat.

Vertrouwen groeit aan tafel

Het idee erachter is simpel. Ik nodig jou uit. We hebben een fijne avond. Daarna schuif jij aan bij iemand anders, of nodig je zelf iemand uit. Zo groeit vertrouwen van tafel naar tafel, zoals het in het echte leven ook gaat.

Wat begon als een oplossing voor mijn zoon en mij, bleek over iets veel groters te gaan. Iedereen wil ergens bij horen. En de makkelijkste plek om dat te vinden, is aan een gedekte tafel.

Wil je het hele verhaal lezen? Kijk dan op ons verhaal. Of meld je direct aan voor de wachtlijst.